Het korte antwoord
Japan gebruikt stopcontacten type A en type B, het platte tweepensmodel, op 100 volt. Een Europese stekker past niet, dus neem een kleine adapter mee, en een tweede als je 's nachts meer dan één ding oplaadt. De meeste telefoon- en laptopopladers slikken 100 volt zonder morren, want ze zijn gemaakt voor een bereik. Wat eronder lijdt is alles met een verwarmingselement of motor dat 220 tot 240 volt verwacht: een föhn of een stijltang draait zwak of helemaal niet. De netfrequentie verandert ook halverwege het land, 50 Hz in het oosten en 60 Hz in het westen, en daar merkt vrijwel niets in je tas iets van.
Type A en type B: hoe de stopcontacten eruitzien
Type A is twee platte parallelle pennen; type B is hetzelfde paar met een ronde aardpen eronder. Allebei komen ze voor in Japan, en veel oudere stopcontacten nemen alleen type A, dus een geaarde stekker past soms niet waar een tweepens er zo in glijdt. Dat is meestal waarom een reisadapter die het in een nieuw hotel deed, het in een oude minshuku niet doet.
Koop een adapter die je type A geeft in plaats van alleen type B, en kijk meteen naar je laptopblok: veel modellen hebben een losse geaarde kabel, en die vervangen door een simpel tweepenssnoer haalt het probleem helemaal weg. Hotels hebben vaak reserveadapters bij de receptie, maar dat is een gunst, geen plan.
Honderd volt, en wat dat met een föhn doet
Japan draait op 100 volt, lager dan waar dan ook in Europa. Lees de kleine lettertjes op je oplader: staat er 100 tot 240 V, dan zit je goed, en dat geldt voor bijna elke telefoon-, tablet-, camera- en laptopvoeding van het afgelopen decennium. Die hebben alleen een andere stekkervorm nodig, en meer doet een adapter niet.
Waar het misgaat zijn de apparaten die stroom omzetten in warmte of beweging. Een föhn, een stijltang, een reiswaterkoker of een scheerapparaat dat alleen voor 230 V is gebouwd, draait op 100 V slap of start niet, en een stekkeradapter helpt niet, want die verandert de spanning niet. Laat de haarapparaten thuis en gebruik die van het hotel, of koop een goedkope lokale als je langer blijft.
Vijftig hertz in het oosten, zestig in het westen
Japan is in tweeën gedeeld door de netfrequentie: 50 Hz in het oosten, inclusief Tokio, en 60 Hz in het westen, inclusief Osaka. Dat is een echte eigenaardigheid en geen afrondingsfoutje, en het is de reden dat de twee helften van het net elkaar niet zomaar stroom kunnen doorgeven zoals buurlanden in Europa dat doen.
Voor een reiziger maakt het vrijwel nooit uit. De kleine zwarte blokjes aan je telefoon- en laptopkabels werken op beide frequenties en hebben geen mening over aan welke kant van de streep je staat. Wat het wel zou merken zijn netapparaten met motoren of mechanische klokken erin, en die zitten niet in je handbagage. Neem de shinkansen van Tokio naar Osaka en denk er niet over na.
Wat je meeneemt, en opgeladen blijven
Neem twee adapters mee, geen één. Een Japanse hotelkamer kan klein zijn en weinig stopcontacten hebben, en je wilt de telefoon, het horloge, de camera en de powerbank allemaal 's nachts voeden. Een USB-lader met meerdere poorten en een type A-stekker, of één adapter plus een kort verlengsnoer van thuis, maakt van één stopcontact vier en weegt niets in je tas.
De andere helft van goed voorbereid aankomen is de simkaart. Goodbars verkoopt een Japan-eSIM die je thuis installeert en aanzet zodra je landt; hij draait op NTT docomo, gemeten naar het aantal mobiele contracten het grootste mobiele netwerk van Japan, en onze dekkingspagina voor Japan laat zien waar dat netwerk bereik heeft en wat onafhankelijke snelheidstests meten. Installeer hem terwijl je nog wifi en een volle accu hebt, en laad je telefoon op in het vliegtuig, zodat je eerste bezigheid in Japan niet het zoeken naar een stopcontact is.
