Flores

Flores, Doğu Nusa Tenggara'da uzun ve dağlık bir ada; yolculuğa değecek şeylerin neredeyse tamamı Labuan Bajo'nun doğusunda, iç kesimlerde ve yükseklerde. Volkanik bir sırt adayı boydan boya kat ediyor, bu yüzden yol kıyı kasabaları, taraçalı pirinç tarlaları, kahve bölgesi ve bulut ormanı arasında sürekli çıkıp iniyor. Kültürel olarak Bali ve Lombok'tan ayrılıyor: Flores nüfusunun çoğunluğu Roma Katoliği, bu Portekiz ve sonrasında Hollanda misyoner varlığından kalma bir miras; tapınaklar yerine kiliseler ve yol kenarı şapelleri görüyorsun ve yerel diller ilçeden ilçeye değişiyor. Yol üstündeki başlıca kasabalar Ruteng, Bajawa, Ende ve Maumere; her biri makul bir konaklama durağı.

Kelimutu, Flores'in en ünlü noktası: tek bir volkan zirvesinde, gözle görülür biçimde farklı renklerde olan ve zamanla değişen üç krater gölü. Dağ, Kelimutu National Park içinde yaklaşık 1.600 metrede; göllerin altlarındaki volkanik gaz kimyası değiştikçe turkuazdan yeşile, kırmızıya, kahverengiye ve neredeyse siyaha kaydığı kayıtlara geçmiş. Hangi rengi göreceğini kimse öngöremez ve gördüğün fotoğraflar yıllar öncesine ait olabilir. Alışılmış üs, parkın altındaki Moni köyü: insanlar karanlıkta yola çıkıp patika başlangıcına kısa bir sürüş yapıyor, oradan seyir noktalarına bir saatin epey altında bir yürüyüş kalıyor. Asıl çekim gün doğumu; soğuk, kalabalık ve tamamen bulutlu da olabilir.

Wae Rebo, batı dağlarının yükseklerinde, koni biçimli ortak evleriyle bir Manggarai köyü; oraya ulaşmak bir seyir molası değil, gerçek bir yürüyüş. Köy yaklaşık 1.200 metrede ve yolu yok: Denge'deki patika başlangıcından itibaren genelde kabaca 8 ila 9 kilometre ve orman ile kahve bahçeleri arasında iki ila üç saatlik istikrarlı bir tırmanış olarak anlatılıyor, yağmurda daha uzun. Ziyaretçilerin çoğu evlerden birinde geceliyor; bu da ortak yatma alanını, sade yemeği ve topluluğun düzenlediği karşılama törenini kabul etmek demek. Yürüyüş sana göre değilse Bajawa yakınındaki Bena'ya karayoluyla ulaşmak çok daha kolay.

Trans-Flores, adayı birbirine bağlayan tek yol ve onu sürmek bir transfer değil, birkaç günlük bir kara yolculuğu. Baştan sona nerede durduğuna göre kabaca 600 ila 700 kilometre tutuyor ama mesafe işin azını anlatıyor: yol dar, virajlı ve yavaş, yani bir sürüş günü haritanın düşündürdüğünden çok daha az yol demek. Çoğu kişi rotayı etaplara bölüyor; genelde Labuan Bajo'dan Ruteng'e, oradan Bajawa'ya, sonra Ende ya da Moni'ye ve son olarak dönüş uçuşu için Maumere'ye. Seçenekler şoförlü özel araç, yerel otobüsler ya da deneyimliysen motosiklet. Bu rotada araç tutması gerçek bir mesele.

Flores bir resort destinasyonu değil ve onu öyle sanmak hayal kırıklığına giden en kısa yol. Labuan Bajo'nun dışında beach club, spa ya da güvenilir bir fine dining yerine misafirhaneler ve küçük yerel oteller buluyorsun, sıcak su garanti değil ve menüler epeyce daralıyor. Mesafeler planladığından uzun sürüyor, yağmur mevsiminde heyelan oluyor ve turistik kasabaların dışında İngilizce çok değişken konuşuluyor. Karşılığında sahnelenmiş değil hâlâ yaşanıyor hissi veren bir ada, çarpıcı volkanik manzaralar ve içten bir konukseverlik alıyorsun. En az bir hafta, tercihen on gün ayır ve yollar seni endişelendiriyorsa daha kurak aylarda git.

Telkomsel, Endonezya şebekeleri arasında en geniş erişime sahip ve Goodbars onun üzerinde çalışıyor; ama bu erişimin dürüst sınırları tam olarak Flores'te ortaya çıkıyor. Kasabalarda genelde sorun yok: Labuan Bajo, Ruteng, Bajawa, Ende ve Maumere'de haritalar, mesajlaşma ve bir sonraki geceyi ayırtmak için yeten, kullanılabilir 4G bekleyebilirsin. Aralarında ise hızla seyreliyor; dağ geçitlerinde, şafaktan önce Moni'de ve Wae Rebo gibi köylerde hiç kullanılabilir sinyal olmayacağını hesaba kat. Hiçbir eSIM ıssız araziyi çözmez. Yaptığı şey, her etabın iki ucundaki kasabalarda seni bağlantıda tutmak; şoför ayarladığın, rehberini teyit ettiğin ve vardığını haber verdiğin yerler de zaten oralar.