Japans voor beginners: tien zinnen en één woord dat alles doet

Je komt door Japan met een handvol zinnen, en één daarvan doet het meeste werk: sumimasen. Het dekt pardon, sorry en het roepen van een ober, en het draagt je door meer situaties dan wat je verder ook leert. Voeg konnichiwa, arigatou gozaimasu en onegaishimasu toe en je hebt de vorm van een beleefde uitwisseling. Stationsnamen staan in Latijns schrift en de grote bewegwijzering is tweetalig, dus reizen leest makkelijker dan eten, want menu's zijn vaak niet vertaald. De vertaalcamera op je telefoon dicht dat gat, bij menu's en bij automaten.

Sumimasen is voor een bezoeker het nuttigste woord van de taal. Het betekent pardon en het betekent sorry. Zo houd je een voorbijganger aan om iets te vragen, zo roep je een ober door een zaal, zo verontschuldig je je omdat je in een deuropening staat, en zo erken je een kleine moeite die iemand voor je deed. Leer het eerst en zeg het vaak.

Twee woorden werken ernaast. Onegaishimasu is het beleefde alstublieft waarmee je een verzoek afsluit, dus wijzen op een menukaart en dit zeggen levert je eten op. Arigatou gozaimasu is het volledige dankjewel in plaats van het korte arigatou, en die langere vorm kost je niets. Onder dit alles zit een echt ingewikkeld systeem van beleefdheidsvormen, en van een bezoeker wordt niet verwacht dat hij dat beheerst: de vormen hierboven zijn ruim genoeg.

Een kort lijstje dekt het grootste deel van een reis. Konnichiwa, hallo. Arigatou gozaimasu, dank je wel. Sumimasen, pardon en sorry. Onegaishimasu, alsjeblieft. Eigo no menyu wa arimasu ka, heeft u een Engelse menukaart. Ikura desu ka, hoeveel kost het. Oishii, lekker, gezegd terwijl je eet en niet achteraf. Okaikei onegaishimasu, de rekening graag. Toire wa doko desu ka, waar is het toilet.

Zeg ze gewoon, zonder je accent in iets Japans te wringen. Het gaat niet om vloeiendheid, het gaat erom dat je het probeerde, en de reactie is meestal warmer dan de moeite verdient. Landt een zin niet, wijs dan. Wijzen naar wat je bedoelt is hier niet onbeleefd, en het maakt een vastgelopen gesprek veel sneller los dan harder herhalen.

Japans wordt in drie systemen tegelijk geschreven: kanji, de tekens uit het Chinees, plus twee lettergreepschriften, hiragana en katakana. Zo'n 123 miljoen mensen spreken de taal. Je gaat het schrift niet leren in twee weken, en dat hoeft ook niet: stationsnamen staan in Latijns schrift en de grote bewegwijzering is tweetalig, dus het vervoersnet is vanaf dag één leesbaar.

Bij menu's houdt dat op. Veel kleine restaurants hebben helemaal geen Engels, en precies daar verdient eigo no menyu wa arimasu ka zijn plek. Katakana is het ene schrift dat tien minuten waard is, want het spelt buitenlandse woorden: kun je het eenmaal klanken, dan blijken heel wat gerechten woorden te zijn die je al kent.

De vertaalcamera op je telefoon is het beste taalhulpmiddel dat je kunt meenemen. Richt hem op een menukaart en de gerechtnamen klaren op; richt hem op een automaat en de knoppen doen dat. Het is ook de snelste weg door een kaartautomaat of een etiket in de convenience store. Gebruik hem naast de zinnen en het wijzen in plaats van in plaats daarvan, en een vastgelopen gesprek komt meestal binnen een paar seconden weer los.

Dat alles heeft vanaf de landing een verbinding nodig. Goodbars verkoopt een Japan-eSIM die je thuis installeert en aanzet zodra je landt; hij draait op NTT docomo, gemeten naar het aantal mobiele contracten het grootste mobiele netwerk van Japan, en onze dekkingspagina voor Japan laat zien waar dat netwerk bereik heeft en wat onafhankelijke snelheidstests meten. Download ook een offline vertaalpakket, zodat de camera nog werkt in een kelderrestaurant waar niets bereik heeft.