Ride-hailing in Japan: wat de apps echt doen

Een app in Japan roept geen vreemde in een privéauto op: hij stuurt een vergunde taxi. Het privéautomodel dat elders won, won hier nooit, dus de apps op je telefoon zijn een besturingslaag boven dezelfde vloot met meter die je ook op straat aanhoudt. Daar volgen twee dingen uit. De chauffeur is een professional met vergunning en uniform, en de prijs is wat de meter zegt, dus de app maakt de rit niet goedkoper, hij scheelt je alleen wachten op een hoek. Welke app de beste dekking heeft verschilt per jaar en per stad, dus kijk in de appstore als je geland bent, of vraag je hotel welke hun gasten gebruiken.

Taxideuren in Japan gaan vanzelf open en dicht, bediend door de chauffeur vanaf de voorstoel. Aan de klink trekken is de klassieke toeristenfout en de snelste manier om jezelf te verraden. Blijf van de stoeprand af, wacht tot de achterdeur opent, stap in en laat hem achter je dichtgaan. Bij een standplaats sluit je aan in de gemarkeerde rij en neem je de voorste auto, niet de auto die je het mooist vindt. Passagiers zitten achterin. Witte hoezen, handschoenen aan het stuur, geen radio: het lijkt meer op een hotelauto dan op een taxi, en dat verklaart mede de prijs.

Kaarten en contactloos worden in steden en ketens geaccepteerd, en taxi's in de grote steden nemen meestal een kaart, maar de contant-only auto bestaat nog, dus houd biljetten bij je. De IC-kaarten, Suica en Pasmo, zijn wat telt voor de rest: in oktober 2023 waren er 95,64 miljoen Suica-kaarten uitgegeven en 1,63 miljoen winkels accepteren ze, goed voor treinen en bussen door het hele land plus konbini's en stationswinkels. Of een taxi er een neemt lees je op de stickers bij het raam, dus kijk voor je instapt. Fooi bestaat niet in Japan. Leg het geld in het bakje voorin, pak je wisselgeld, en dat was de hele transactie.

Een taxi van Narita naar Tokio is lang en duur, en vrijwel niemand neemt hem. Het vliegveld ligt zo'n 60 km ten oosten van de stad en de treinen vertrekken uit een station onder de terminals: de JR Narita Express doet Tokyo Station in ongeveer een uur en rijdt door naar Shinjuku, de Keisei Skyliner doet Ueno in een minuut of veertig. Limousinebussen zijn het alternatief als je meer bagage hebt dan je een perron op wilt slepen. Als een taxi helpt, helpt hij aan het einde: neem er een vanaf het station het dichtst bij je hotel, wanneer de laatste paar honderd meter met koffers het echte probleem zijn.

De treinen stoppen. Dat is verreweg de grootste reden dat bezoekers in een taxi belanden: de laatste rit gaat voordat de kroegen sluiten, en daarna is er in de meeste steden geen echt nachtnet. Regen, drie mensen met bagage, een schrijn boven op een heuvel, een vroege vlucht vóór de eerste trein: allemaal net zo goed. Kioto is de stad waar een taxi het vaakst wint, want de bussen naar de beroemde tempels zitten steevast vol. Zoek de laatste vertrektijd van jouw lijn op voordat je de deur uitgaat en beslis dan of de avond eindigt met lopen, een taxi of wachten op de eerste trein.

Alles hierboven gaat uit van een telefoon die online is: de app die de auto stuurt, de kaart die de chauffeur laat zien wat je bedoelt, het adres in het Japans om aan te wijzen, de laatste treintijd van de lijn waar je staat. Japanse adressen zijn geen straat-en-nummer zoals de Europese, dus een speld op de kaart tonen werkt beter dan een naam uitspreken, en een offline screenshot is een slechte vervanging voor een levende kaart als de chauffeur vraagt aan welke kant van het blok je moet zijn.

Goodbars verkoopt een Japan-eSIM die je thuis installeert en aanzet als je landt; hij draait op NTT docomo, gemeten naar het aantal mobiele contracten het grootste mobiele netwerk van Japan, en onze dekkingspagina voor Japan laat zien waar dat netwerk bereik heeft en wat onafhankelijke snelheidstests meten.