eSIM of lokale simkaart in Japan: de eerlijke vergelijking

Een reis-eSIM wint op snelheid en eenvoud, een lokale Japanse simkaart wint meestal op prijs per gigabyte, en allebei draaien ze op Japanse netwerken. Voor een gewone reis van één tot drie weken is de eSIM de makkelijkste keuze: je installeert hem thuis, zet hem aan als de deuren opengaan, en je navigeert de perrons van Narita al voor je er staat. Een lokale kaart betekent de balies van de operators zoeken bij aankomst, in de rij staan achter dezelfde vlucht die je net verliet, en je kaart wisselen. Blijf je maanden of gebruik je elke dag veel data, dan verdient die stap zichzelf terug.

Ruwe data is doorgaans goedkoper op een lokale prepaid simkaart dan op een reis-eSIM, en het verschil groeit naarmate je meer gebruikt. Dat is het eerlijke argument voor de balie: werk je online, deel je je verbinding met een laptop of stream je elke avond een maand lang, dan bepaalt de prijs per gigabyte je rekening, en die is bij de lokale kaart meestal beter. Voor twee weken kaarten, berichten, vertaling en af en toe video is het verschil klein genoeg dat de meesten er liever geen aankomsttijd aan besteden. We noemen hier geen prijzen, want toeristenpakketten wisselen per seizoen en verkoper, dus vergelijk de plannen op de dag zelf.

Dekking is vrijwel gelijk, want een reis-eSIM en een toeristensimkaart draaien allebei op Japanse netwerken in plaats van een eigen net. Op de spoorcorridors die de meeste routes dragen, van de metro van Tokio tot de shinkansen tussen Tokio, Nagoya en Osaka, zijn tunnels en diepe stations de plekken waar elke telefoon het moeilijk heeft, wat er ook in zit. In de bergen en op landelijke lijnen wordt het signaal dunner, wat telt als je wandelt of ver van de hoofdroutes gaat. Goodbars verkoopt een Japan eSIM die je thuis installeert en aanzet als je landt; hij draait op NTT docomo, gemeten naar het aantal mobiele contracten het grootste mobiele netwerk van Japan, en onze dekkingspagina voor Japan laat zien waar dat netwerk bereik heeft en wat onafhankelijke snelheidstests meten.

Hier verschillen de twee opties echt, en voor de meeste reizen beslist dat de keuze. Een eSIM installeer je vanaf een code voor je van huis gaat en zet je aan bij de landing, terwijl je eigen nummer op je thuis-sim actief blijft voor gesprekken en bankcodes. Een lokale simkaart koop je ter plekke: je zoekt de balies van de operators in de aankomsthal, wacht je beurt en haalt je paspoort tevoorschijn zodat het personeel de registratie kan doen die zij nodig hebben. Die stap slaat de eSIM over. Op Narita telt dat extra, zo'n 60 km ten oosten van Tokio: je wilt kaarten en treintijden op de Narita Express of de Skyliner, niet pas in de stad.

Kies een lokale kaart als je lang blijft, veel data gebruikt of een Japans nummer nodig hebt voor iets specifieks. Een maand thuiswerken, dagelijkse videogesprekken of constant je verbinding delen is waar de lagere prijs per gigabyte echt geld wordt, ook na de rij bij aankomst. Sommige lokale diensten en aanmeldingen gaan makkelijker met een binnenlands nummer, een argument als je hier voor meer dan vakantie bent. Een telefoon met twee simsleuven, of een toestel dat een eSIM naast een fysieke kaart aankan, geeft je allebei: thuisnummer actief, lokale data eronder. Voor twee weken is de eSIM meestal de verstandige standaard.